آیا می توان بدون روده بزرگ زندگی کرد؟
به گزارش جاوید شو، بدن انسان برای ادامه ی زندگی به همه ی اجزای خود به یک اندازه وابسته نیست. بعضی اندام ها را می توان بطور کامل برداشت، قسمتی از برخی دیگر را می توان از دست داد و در مواردی هم تجهیزات پزشکی می توانند موقتا جای عملکرد یک عضو حیاتی را بگیرند. بااین حال، «زنده ماندن بدون یک اندام» لزوماً به مفهوم زندگی بدون پیامد یا درمان دائمی نیست.
به گزارش جاوید شو به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، آپاندیس زائده ای کوچک و لوله ای شکل است که به ابتدای روده ی بزرگ متصل می شود. التهاب این عضو یا «آپاندیسیت» می تواند به پارگی آن و عفونت شدید شکم منجر شود و در چنین شرایطی معمولا باید با جراحی بیرون برود.
در گذشته آپاندیس را عضوی حدودا بی فایده و باقیمانده ای از گذشته ی تکاملی انسان می دانستند. پژوهش های جدیدتر نشان داده اند که این عضو احتمالا در سیستم ایمنی و حفظ قسمتی از میکروب های مفید روده نقش دارد. یکی از فرضیه ها این است که آپاندیس می تواند مانند مخزنی برای باکتری های مفید عمل و بعد از بیماری های شدید گوارشی به بازسازی جمعیت میکروب های روده کمک نماید.
بااین حال، برداشتن آپاندیس در بیشتر افراد مشکل جدی و دائمی ایجاد نمی کند و انسان می تواند بدون آن زندگی عادی داشته باشد.
لوزه ها و آدنوئیدها هم از بافت های دستگاه ایمنی هستند، اما بدن برای ادامه ی زندگی به آنها وابسته نیست. اگر این بافت ها بارها گرفتار عفونت شوند، بیش از اندازه بزرگ شوند یا مشکلاتی مثل اختلال در تنفس و خواب ایجاد کنند، پزشک امکان دارد آنها را با جراحی خارج کند. این جراحی بیشتر در خردسالان به انجام می رسد و بعد از آن، سایر بخش های سیستم ایمنی می توانند وظایف دفاعی بدن را برعهده بگیرند؛ ازاین رو بیشتر افراد بدون لوزه ها و آدنوئیدها زندگی طبیعی دارند.
انسان می تواند فقط با یک کلیه زندگی کند. همین طور برداشتن قسمتی از کبد امکانپذیر است، چونکه کبد توانایی قابل توجهی برای بازسازی دارد. زندگی با یک ریه هم امکان دارد، هرچند ظرفیت تنفسی فرد کاسته می شود.
حتی در تعدادی بیماری های شدید عصبی، خصوصاً در خردسالان دچار انواع خاصی از صرع، جراحان امکان دارد بخش بسیار بزرگی از یک نیم کره ی مغز را خارج یا از بقیه ی مغز جدا کنند. مغز به ویژه در سنین پایین توانایی زیادی برای بازسازماندهی برخی عملکردهای خود دارد.
اما این مساله درباره ی ی تمام اندام ها صدق نمی نماید. برداشتن کامل مغز، قلب یا هر دو ریه بدون استفاده از شیوه های جایگزین با ادامه ی حیات سازگار نیست.
دو غده ی فوق کلیوی در بالای کلیه ها قرار دارند و هورمون هایی تولید می کنند که در تنظیم فشار خون، پاسخ بدن به استرس و خیلی از فرایندهای حیاتی نقش دارند. یکی از بیماری های در رابطه با این غدد تومور فئوکروموسیتوما است که می تواند مقدار زیادی از هورمون هایی مانند آدرنالین و نورآدرنالین آزاد کند. بیماران امکان دارد گرفتار افزایش شدید فشار خون، تپش قلب، تعریق، سردرد و اضطراب شدید شوند.
در خیلی از موارد، درمان شامل برداشتن غده ی درگیر است. اگر فقط یکی از غدد فوق کلیوی بیرون رود، غده ی دیگر معمولا می تواند نیاز بدن را تأمین کند. در موارد نادر، امکان دارد هر دو غده برداشته شوند؛ اما در این وضعیت بیمار برای ادامه ی زندگی به مصرف دائمی هورمون های جایگزین نیاز خواهد داشت.
تیموس غده ای کوچک در قفسه ی سینه و پشت استخوان جناغ است. این عضو در دوران کودکی اهمیت بالای ی در رشد و بلوغ نوعی از سلول های ایمنی به نام سلول های T دارد. با افزایش سن، فعالیت تیموس بتدریج کاسته می شود. به همین دلیل، برداشتن آن در بزرگسالان معمولا پیامدهایی بسیار متفاوت از برداشتن همین عضو در خردسالان دارد.
غده ی تیروئید هم از اندام هایی است که میتوان آنرا بطور کامل برداشت. این جراحی امکان دارد برای درمان بعضی سرطان های تیروئید، بزرگ شدن غده تیروئید یا اختلالات شدید فعالیت این غده صورت گیرد.
اما تیروئید هورمون هایی تولید می کند که در تنظیم سوخت وساز بدن نقش اساسی دارند. ازاین رو فردی که تیروئیدش بطور کامل برداشته شده است، معمولا باید تا آخر عمر هورمون تیروئید را به صورت دارو مصرف کند. به بیان ساده، زندگی بدون خود غده امکان دارد، اما زندگی بدون هورمون های آن امکانپذیر نیست.
طحال هم در گروه اندام هایی قرار می گیرد که انسان می تواند بدون آنها زنده بماند. این عضو در سمت چپ بالای شکم قرار دارد و در پاکسازی گلبول های قرمز پیر و عملکرد سیستم ایمنی نقش دارد. در صدمه های شدید شکمی امکان دارد طحال پاره شود و خون ریزی خطرناکی ایجاد نماید. بعضی بیماری های خونی و برخی سرطان ها هم گاهی برداشتن طحال را ضروری می کنند.
در برخی بیماریها امکان دارد پزشکان ناچار شوند تمام روده ی بزرگ را با جراحی خارج کنند. این تکنیک معمولا زمانی به انجام می رسد که فرد به سرطان گسترده ی روده ی بزرگ، کولیت اولسراتیو شدید یا بعضی بیماری های ارثی مبتلا باشد و درمان های دیگر کافی نباشند.
روده ی بزرگ عمدتا در جذب آب و تشکیل مدفوع نقش دارد. بعد از برداشتن آن، جراح می تواند انتهای روده ی باریک را به راست روده متصل یا در تعدادی بیماران مسیری برای دفع مواد بوسیله شکم ایجاد نماید. ازاین رو زندگی بدون روده ی بزرگ امکان دارد، اما عملکرد دستگاه گوارش تغییر می کند و فرد امکان دارد به اصلاح رژیم غذایی، و مراقبت های پزشکی نیاز داشته باشد.
لیست اندام هایی که انسان می تواند بدون آنها به زندگی ادامه دهد، طولانی تر از چیزی است که شاید در نگاه اول تصور نماییم. آپاندیس، طحال، تیروئید و تیموس در شرایط خاص می توانند بطور کامل برداشته شوند. انسان می تواند فقط با یک کلیه یا یک ریه زندگی کند و حتی قسمتی از کبد هم بعد از جراحی توانایی بازسازی دارد.
اما «قابل برداشتن بودن» به این معنا نیست که این اندام ها بی فایده اند. هرکدام وظیفه ای در بدن دارند و حذف آنها امکان دارد پیامدهایی ایجاد نماید. گاهی اندام دیگری قسمتی از کار عضو ازدست رفته را برعهده می گیرد، گاهی بدن به مرور خودرا با شرایط تازه سازگار می کند و در بعضی موارد هم فرد برای ادامه ی زندگی نیازمند دارو، درمان های جایگزین یا تجهیزات پزشکی می شود.
پزشکی مدرن با روش هایی مانند دیالیز، دستگاه های کمک قلبی و ECMO می تواند قسمتی از عملکرد اندام های حیاتی را موقتا جبران کند.
به عنوان نمونه، فردی که تیروئیدش بطور کامل برداشته شده است باید هورمون تیروئید را تا آخر عمر به صورت دارو دریافت کند. نبود طحال خطر مبتلا شدن به برخی عفونت های شدید را زیاد می کند و زندگی با یک ریه هم می تواند ظرفیت تنفسی و توان انجام کارهای سنگین را کم کند.
ازاین رو بهتر است بجای این که بپرسیم کدام اندام های بدن «ضروری نیستند»، بپرسیم بدن تا چه اندازه می تواند فقدان یک عضو را جبران کند. پاسخ به این پرسش برای هر اندام متفاوت می باشد و به وضعیت سلامتی فرد، علت جراحی و میزان حمایتی که بعد از آن دریافت می کند، بستگی دارد.
پیشرفت پزشکی امکان زندگی بعد از برداشتن خیلی از اندام ها را فراهم آورده است، اما این سازگاری همیشه بدون هزینه نیست. گاهی فرد باید تا آخر عمر دارو مصرف کند، بیشتر مراقب عفونت ها باشد یا با محدودیت هایی در عملکرد بدن کنار بیاید. براستی، توانایی زنده ماندن بدون یک عضو با بی اهمیت بودن آن عضو یکسان نیست.
منبع: javidsho.ir
این پست جاوید شو را پسندیدید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب