خمیازه کشیدن پیش از تولد هم مسری است؟
جاوید شو: خمیازه کشیدن یک امر مسری است و احیانا فقط با خواندن در مورد آن، چه خواب آلود باشید چه نباشید، یکی را تجربه کنید. دانشمندان می گویند میزان مسری بودن خمیازه به حدی است که حتی می توان از دیدن حیوانات دیگر هم خمیازه کشید.
به گزارش جاوید شو به نقل از خبر آنلاین، در واقع خمیازه یک پدیده جهانی در میان مهره داران است که بنظر می رسد عملکرد مهمی در حفظ مغز سخت کوش ما دارد و به دلایلی، واقعا از نظر اجتماعی، مسری است.
به نقل از ایسنا، در توضیح علمی، خمیازه (کوتاه شده واژه خامیازه، یازه به معنای کشش) یا دهان دره یا فاژه(yawn) بازکردن دهان و تنفس عمیق به شکل غیرارادی و گاهی همراه با کشش در دست ها و سینه است که حدودا از زمان قبل از تولد و به عبارتی دقیق تر از دوره جنینی و در یازده هفتگی قابل مشاهده می باشد. معمولا خمیازه از علامتهای خواب است و سبب تهویه همه حبابک های تنفسی انسان می شود؛ برای اینکه در تنفس عادی طبیعی لزوماً چنین چیزی روی نمی دهد.
این پدیده در انسان و برخی حیوانات دیده می شود، اما در بیشتر حیوانات، ارادی است. تجارب و پژوهشها نشان می دهند که این عمل، مسری است؛ به این معنا که اگر کسی در حضور شما خمیازه کشید، ناخودآگاه شما هم خمیازه خواهید کشید.
اکنون تیمی به رهبری پژوهشگران دانشگاه پارما در ایتالیا اخیرا دریافته اند که اثر مسری خمیازه حتی امکان دارد پیش از تولد ما آغاز شود. این برعکس فرضیات موجود در مورد خمیازه پیش از تولد است که خیلی زود در رشد جنین، بعد از حدود ۱۱ هفته حاملگی ظاهر می شود.
تا حالا مشخص نشده است که آیا جنین ها فقط مطابق برنامه خودشان خمیازه می کشند یا امکان دارد پیش از ترک رحم، با افراد مهم زندگی خود هماهنگ شوند. حال معلوم شده که همچنین است.
سی و هشت زن بین ۱۸ تا ۴۵ سال در این مطالعه شرکت نمودند. هر زن در سه ماهه سوم حاملگی سالم و تک قلویی خود (از ۲۸ تا ۳۲ هفته بارداری) بود. مادران برای این آزمایش ها در یک اتاق آرام نشستند و به یک صفحه نمایش نگاه کردند، در حالیکه چهره هایشان ضبط می شد و جنین هایشان توسط دستگاه سونوگرافی تحت نظر قرار می گرفت.
در ابتدا به مادران یک دقیقه ویدئوهای منظره خنثی نشان داده شد که به پژوهشگران مبنایی برای نحوه رفتار مادر و جنین در حالت استراحت می داد.
سپس آنها سه ویدیوی ۶ دقیقه ای مختلف را به مادران نشان دادند. یکی خمیازه کشیدن افراد را نشان می داد؛ دیگری باز و بسته کردن دهان افراد را با حرکتی مشابه اما نه بطورکامل مشابه با خمیازه واقعی نشان می داد و ویدیوی آخر نیز چهره های خنثی را در حالت استراحت نشان می داد.
سپس برای اطمینان از عدم سوگیری در تفسیر داده ها، تصاویر ضبط شده از مادر و جنین، فریم به فریم توسط سه دستیار که از ویدیوهایی که مادران هنگام ضبط تماشا می کردند، آگاه نبودند، تحلیل و بررسی شد.
بیشترِ مادران حداقل یک دفعه هنگام تماشای ویدیوی خمیازه، خمیازه کشیدند و در بین آنهائیکه این کار را کردند، به نظر می رسید ۱۸ مورد موجب خمیازه جنین هایشان نیز شده است. محققان می گویند: خمیازه کشیدن جنین بطور انتخابی بعد از خمیازه های مادر افزایش خواهد یافت، اما نه در شرایط کنترل غیر مسری.
با دشواری میتوان اظهار داشت که آیا ویدیوی خمیازه مسری به شکلی برای انتقال موج خمیازه از مادر به جنین ضروری بوده است یا خیر، برای اینکه خمیازه ها به ندرت در خارج از این شرایط رخ می دادند. در تمام جلسات ویدیوی خمیازه، مادران و جنین ها در نیمی از موارد بطور هماهنگ خمیازه کشیدند و در ۳۳ درصد موارد، هیچ یک از آن دو خمیازه نکشیدند.
تنها در ۱۴ درصد موارد، مادر هنگام تماشای فیلم خمیازه به تنهایی خمیازه کشید، در حالیکه جنین ها تنها ۳ درصد از مواقع در این بازه آزمایشی به تنهایی خمیازه کشیدند.
در طول جلسات کنترل، گاهی اوقات خمیازه وجود داشت، اما ۸۰ درصد مواقع نه مادر و نه جنین پاسخی ندادند.
جالب توجه است که این تیم خاطرنشان می کند مادرانی که بیشتر خمیازه می کشیدند، جنین هایی هم داشتند که بیشتر خمیازه می کشیدند. این نشان دهنده ارتباط مثبت و قوی بین دفعات خمیازه کشیدن مادر و جنین است.
همه اینها نشان میدهد که سرایت خمیازه، عمیق است و از مراحل اولیه زندگی، زودتر از آن چه تصور می کردیم، آغاز می شود. البته این یک نمونه خیلی کوچک است و همه شرکت کنندگان در یک بیمارستان زنان و زایمان ایتالیایی بستری بودند. این مطالعه همین طور بر روی یک بازه زمانی نسبتاً محدود از حاملگی تمرکز دارد.
ما هنوز نمی دانیم که مادران و جنین ها چه زمانی آغاز به هماهنگ کردن خمیازه های خود می کنند یا این که آیا این پدیده حتی بطور مداوم در جمعیت وسیع تر انسانی رخ می دهد یا خیر.
نویسندگان این محدودیت ها را تصدیق می کنند و خواهان مطالعه بیشتر در جمعیت های بزرگ و متنوع تر برای یافتن پاسخ های شفاف تر به این سؤالات هستند.
آنها همین طور خاطرنشان می کنند که این پژوهش، مسیر فیزیولوژیکی را که از راه آن خمیازه کشیدن مادر بر رفتار جنین تأثیر می گذارد، مشخص نمی نماید. این به سوال بزرگ تری در مورد این که چرا هر یک از ما اصلاً خمیازه می کشیم، می رسد.
قوی ترین فرضیه هم اکنون اینست که ما برای خنک کردن مغز خود خمیازه می کشیم. با این وجود، فناوری جدیدی که به دانشمندان اجازه می دهد تا درون مغز انسان را بررسی نمایند، بازهم توضیحات جایگزین یا شاید اضافی عرضه می کند.
این که چرا خمیازه ها اینقدر مسری هستند، بازهم یک راز باقیمانده است، اما در مورد مادران و نوزادان متولد نشده شان، امکان دارد فراتر از بازتاب ادراکی باشد که موجب سرایت خمیازه در افراد می شود.
نویسندگان می گویند: آنها بیشتر با نوعی سرایت فیزیولوژیکی درون رحمی سازگار هستند که احتمالا ریشه در نتایج بدنی و بینابینی اعمال مادرانه دارد. خمیازه مسری را میتوان بعنوان بیان اجتماعی یک الگوی حرکتی دانست که از قبل قوی و در اوایل رشد دردسترس است.
بطور خلاصه، تجارب و پژوهش ها نشان می دهند که این عمل، مسری است؛ به این معنا که اگر کسی در حضور شما خمیازه کشید، ناخودآگاه شما هم خمیازه خواهید کشید. یکی خمیازه کشیدن افراد را نشان می داد؛ دیگری باز و بسته کردن دهان افراد را با حرکتی مشابه اما نه بطورکامل مشابه با خمیازه حقیقی نشان می داد و ویدیوی آخر نیز چهره های خنثی را در حالت استراحت نشان می داد. البته این یک نمونه خیلی کوچک است و همه شرکت کنندگان در یک بیمارستان زنان و زایمان ایتالیایی بستری بودند.
منبع: جاوید شو
این پست جاوید شو را پسندیدید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب