پژوهشگران بررسی كردند

نقش خانواده در مراقبت از نوجوان مبتلابه اختلال دوقطبی

نقش خانواده در مراقبت از نوجوان مبتلابه اختلال دوقطبی

اختلال ˮدوقطبیˮ، بیماری روان شناختی پیچیده ای است که مراقبت از افراد مبتلابه آن به قلق های زیاد و خاصی نیاز دارد. پژوهشگران کشور این مساله را برای خانواده هایی که دارای نوجوان مبتلا هستند، بررسی نموده و راهکارهایی برای مراقبت بهتر ارایه داده اند.


به گزارش جاوید شو به نقل از ایسنا، بیماری روانی در یک خانواده می تواند عاملی مخرب و نابودکننده باشد و کارکرد خانواده را مختل کند. خانواده افراد مبتلابه بیماریهای شدید روانی مسئولیت زیادی در مهیاکردن مراقبت و پشتیبانی از بستگان خود در طول دوره درمان دارند، چونکه خیلی از این بیماران دهه ها و سال ها نیازمند حمایت هستند. تعداد زیادی از این خانواده ها تجربه زیادی از استرس و دل زدگی دارند که بر روی سلامت آنها اثر می گذارد. اختلال دوقطبی از آن دسته اختلالاتی است که می تواند اثرات نامطلوبی بر سلامت روان و کارکرد اعضای خانواده داشته باشد.
به اعتقاد متخصصان، در خانواده های دارای عضو بیمار مبتلابه اختلالات روان پزشکی حاد، به ویژه اختلال دوقطبی که یک بیماری مخرب و لطمه رسان است، اعضای خانواده تحت فشار و استرس فراوان قرار گرفته، احساس درماندگی و آشفتگی فراوانی را به خاطر وجود این فرد مبتلا متحمل می شوند که گاه منجر به ایجاد مشکلات حاشیه ای بیشتری نیز می شود. از آن جمله توجه متمرکز هرچند ناکارآمد به عضو بیمار و کاهش و حتی گاه فقدان توجه به سایر تکالیف خانوادگی و اعضای سالم تر خانواده، تحمل بار فشار روانی خارج از توان و لطمه های جسمی و روحی متعاقب در سایر اعضا را می توان نام برد.
در این خصوص، تیمی پژوهشی از روان شناسان کشور به رهبری دانشگاه علامه طباطبایی دست به انجام مطالعه ای زده اند که در آن نحوه رویارویی با اختلال دوقطبی نوجوانان مورد بررسی واقع شده است.
در این مطالعه کیفی، داده های مورد نیاز از اعضای خانواده دارای بیمار نوجوان مبتلابه اختلال دوقطبی و خود بیمار بوسیله مشاهده و مصاحبه در مورد رفتارها، هیجانات، تفکرات و مسائل مختلف، گردآوری شده است.
یافته های این پژوهش باتوجه به نگرش خاص هر خانواده که بر خاصیت های تعدیل ناتوانی، سازگاری و به طورکلی در الگوی واکنشی آنها در مقابل حوادث نقش مهمی ایفا می کند، نشان داد که عملکرد خانواده ها، به صورت های زیر در آنها بروز یافته است که عبارت اند از: مسیرهای هماهنگ ساز خانواده با تغییرات، مسیرهای امنیت بخشی، ارتباط سازی، مقاوم سازی، باور سازی و مشارکتی خانواده در بحران.
به گفته نفیسه مهدوی، روانشناس و عضو تیم تحقیقاتی فوق، «با بررسی نحوه رویارویی خانواده ها و حالات ارتباطی و فرآیندهای راهبردی آنها ازجمله چگونگی تقسیم وظایف، پشتیبانی از یکدیگر در بحران، اعتماد متقابل و امنیت بخشی، ابراز عواطف و نظایر آن، می توان به این نتیجه رسید که این عوامل به انطباق کلی خانواده در وضعیت بحرانی کمک کرده است».
به اعتقاد آنها، «به طورکلی خانواده های سالم با ابراز هیجان و پشتیبانی از یکدیگر با موقعیت های سخت روبه رو می شوند و آنها را می پذیرند و می دانند قادر به کنترل خیلی از آنها نیستند و در جست وجوی منابع حمایتی برای مقابله با آنها به روشی برنامه ریزی شده، معنادار و سازنده برمی آیند».
بر اساس نتایج این تحقیق، مشارکت پذیری اعضای خانواده بعنوان نیاز اجتناب ناپذیر بشر، همه ابعاد انسانی را در سطوح مختلف فکری، عاطفی و رفتاری تحت پوشش قرار می دهد و در انطباق پذیری خانواده با شرایط بحران حائز اهمیت می باشد.
این یافته های علمی پژوهشی را «مجله علوم پزشکی رازی» متعلق به دانشگاه علوم پزشکی ایران منتشر نموده است.



1399/12/13
14:17:22
0.0 / 5
408
تگهای خبر: برنامه , سلامت , متخصص
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۱ بعلاوه ۴
جاوید شو جاوید شو