یادداشت های ماموریت فرهنگی در قرقیزستان-۳

آموزش زبان فارسی در فقیرترین كشور آسیای مركزی

آموزش زبان فارسی در فقیرترین كشور آسیای مركزی

سومین قسمت از سلسله یادداشت های پرویز قاسمی، رایزن فرهنگی ایران در قرقیزستان درباره مشكلات آموزش زبان فارسی در این كشور است. مهر یادداشت های قاسمی را منتشر می كند.



خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ: پرویز قاسمی
هنوز از مدت حضورم در قرقیزستان یک ماه نمی گذرد. در موردش زیاد شنیده و خوانده بودم؛ از زمینه ها و ظرفیت های فرهنگی اش و از فضای بکر و شرایط مساعدش. اینجا بنیه اقتصادی خوبی ندارد یعنی قابل مقایسه با همسایگان و دور و برش نیست. شاید بشود گفت فقیرترین کشور آسیای مرکزی است، ولی در سال های اخیر یعنی از زمان عسگر آقایف بدین سو درش و آغوشش به روی موسسات و سازمان های خارجی کاملاً باز و گشوده است. این کشور را قبلاً فقیرترین کشور آسیای مرکزی می گفتند که می تواند امروز هم این گفته صدق داشته باشد ولی قرقیزستان امروزه صفت تفضیلی دیگری را هم در کنار نام خود دارد و می تواند به آن ببالد: دموکرات ترین کشور آسیای مرکزی!
صدها سمن داخلی و خارجی؛ غربی و شرقی در حوزه های مختلف در این کشور به ثبت رسیده و در حال فعالیت هستند؛ آن هم در کشوری ۶ میلیون نفری. همه چیز فعلاً خوب پیش می رود. تناقض و تضادی به چشم نمی خورد. البته از بُعد افراط گرایی چیزهایی گفته می شود چون از بین همین قرقیزها هم در صفوف افراط گرایان تعدادی بودند و هستند؛ چه در سوریه و چه در همین منطقه. ولی فعلاً که همه چیز آرام است. البته اینطورها هم که ما می گوییم آرام نیست. شاید این آرامش از نوع آرامش پیش از طوفان است. نمی دانم یعنی نمی خواهم قضاوت بکنم. بدون استثنا تمامی رهبران منطقه از ناحیه افراط گرایی و تروریسم دلواپس و نگران هستند ولی خداوکیلی این دلواپسی هیچ شباهتی به آن دلواپسی های کشور ما ندارد!!! بویژه بعد از نابودی داعش در سوریه و گزارش ها و گمانه زنی ها از انتقال داعشی ها به افغانستان و افزایش اقدامات و تحرکات آنها در مرزهای جنوبی این کشورها.
در قرقیزستان زبان فارسی پیشینه دارد و اقبال. دوستان قبلی ما در رایزنی فرهنگی درطول ۱۰ سالی که از تاسیس نمایندگی می گذرد هر کدام به سهم و وسع خود تلاش هایی در مورد زبان فارسی داشته اند؛ هر کدام دری را گشوده اند و اتاقی را تجهیز. در دانشگاه ها و مدارس مختلف این جمهوری؛ زبان فارسی با عناوین مختلف تدریس می شود. بعضاً هم این کار آموزشی در رایزنی فرهنگی و یا در الهدی بوده؛ الهدایی که شاید خودی ها هم زیاد نمی دانند فلسفه وجودیش برای چیست؛ چه اگر می دانستند فکری و تدبیری جدی برایش می کردند. استارتش را خوب زده اند حتی بهتر از رایزنی فرهنگی. دفترش ملکی است و در یکی از بهترین نقاط شهر واقع شده است بر عکس رایزنی فرهنگی که نمی دانم زمانی که چنین جایی را برای دفتر فرهنگی ایران پسند کرده اند انتخابشان بر کدامین اساس و ملاک بوده است؟!
اساتیدی بعضاً از ایران برای زبان فارسی به صورت کوتاه مدت و مقطعی آمده اند و بعضاً هم از بین ایرانی ها مقیم برای پرکردن خلا موجود به امر آموزش زبان فارسی اهتمام کرده اند. خام زلیخا ثقفی جزو همین هاست که البته تلاش ها و دغدغه هایش برای زبان فارسی و فرهنگ ایران زمین در قرقیزستان ستودنی است. در دوره های کوتاه مدت دانش افزایی زبان فارسی در ایران هم قرقیزها سهمی داشته اند هرچند اندک. بخاطر حجم زیاد کارها هنوز موفق نشده ام از همه دانشگاه ها و مراکزی که زبان فارسی در آنها تدریس می شود بازدید کنم. این مهم در برنامه کاری ام است و بیش و قبل از من؛ النورا خانم مسئول آموزش و هم آسیه خانم مترجم نمایندگی دغدغه مندتر هستند برای زبان فارسی و فعالیت ها و زحمات و تلاشهای شبانه روزیشان حقیقتاً قابل ارج گذاری است. در حد چند بازدیدی که داشتم هم از دانشگاه آرابایف؛ هم دانشگاه علوم انسانی؛ هم از یکی از مدارس و هم دیدار با استادان و مدرسان زبان فارسی؛ چیزهای زیادی دستگیرم شده که بیشتر و عمدتاً نقاط ضعف و صدمه ها و کمبودهاست تا نقاط قوت و داشته های ما در حوزه زبان فارسی و اتاق های ایران و امثالهم. موارد و نکاتی عجالتاً احصا شده است که ذیلاً اشاره وار بدان ها می پردازم:
نبود بازار و زمینه کار برای دانشجویان و فارغ التحصیلان زبان فارسی. این مساله تنها مختص و محدود به قرقیزستان نیست. هر دانشجویی طبیعتاً در انتخاب رشته تحصیلی و تداوم باکیفیت و باانگیزه آن بیش و قبل از همه به فکر آینده شغلی خود از ناحیه رشته تحصیلی است که برایش وقت می گذارد و هزینه می کند.
۱. عدم برخورداری اتاق های ایران از امکانات و تجهیزات مناسب و به روز و بعضاً غیرفعال ماندن این اتاق ها. کشورهای دیگر هم در دانشگاه ها و مراکز آموزشی دارای اتاق و مرکز آموزشی هستند و وضعیت اتاق های ایران قابل مقایسه با اتاق های سایر کشورها نیست و بالطبع این مورد هم بر انگیزه دانشجویان تأثیر منفی می گذارد.
۲. نبود منابع و متون آموزشی مناسب و جدید و هم نبود سیستم آموزشی یکپارچه.
۳. عدم اعزام استاد از ایران و خلا در تأمین استادان مجرب و استفاده از ایرانی ها مقیم به عنوان استاد (که صرفا زبان فارسی می دانند و هیچگونه سابقه آموزشی و تدریس ندارند.)
۴. سهم کم دانشجویان قرقیز در دوره های دانش افزایی زبان فارسی در ایران.
۵. هزینه های بالای ثبت نام و شرکت در دوره های دانش افزایی زبان فارسی در ایران.
۶. غیرفعال بودن برخی اتاق های ایران و یا عدم استفاده مناسب و بهینه از ظرفیت اتاق های ایران. اتاق و مرکز ایرانشناسی فردوسی در کتابخانه ملی قرقیزستان همچون بارزترین آنهاست.
۷. نبود مجمع و یا تشکلی ثبت شده در حوزه زبان فارسی در قرقیزستان.
۸. عدم برگزاری اردوهای دانش آموزی و دانشجویی در قرقیزستان.
۲۵ فروردین ۹۸


منبع:

1399/05/13
22:16:56
5.0 / 5
621
تگهای خبر: برنامه , سیستم , شركت , فرهنگ
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۵ بعلاوه ۲
جاوید شو جاوید شو